Dy shkaqe për përqëndrimin në fe – shkaku i dytë –

Shkaku i dytë: Ndjekja e sunetit të Profetit (alejhi selam)!

Nga kjo kuptojmë qartë një shkak të dytë të përqëndrimit në fenë e Allahut të përmendur në këtë ether madhështor, dhe që të siguron vazhdimësinë e ecjes tënde në këtë rrugë të drejtë, në fenë që Allahu ka zgjedhur për ty dhe të ka udhëzuar në të me mirësinë e Tij të madhe. Ajo është Suneti i Profetit  – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të -, sepse Abdullah ibn Mesudi – radijallahu anhu – thotë qartë duke na paralajmëruar të gjithëve: “Dhe sikur ju ta linit sunetin e Profetit tuaj do të kishit humbur.” Lënia e sunetit është shkak për devijimin nga kjo rrugë e drejtë, prandaj ruaju prej kësaj. Dhe e kundërta sjell të kundërtën. Nëse e zbaton Sunetin e Profetit tënd  – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – ti do të jesh i udhëzuar. Praktikimi i sunetit e bën të domosdoshëm paraprakisht njohjen e tij. Kështu çështja kthehet tek dituria dhe puna me të, dituri me të cilën duhet të njohësh sunetin e saktë profetik larg shpikjeve, larg risive dhe gjërave të futura në të por që s’janë prej tij. Së dyti; të punosh me atë dituri që ke mësuar prej sunetit, ta praktikosh në jetë atë sa të mundesh. Kjo të siguron vazhdimësinë dhe qëndrueshmërinë në fenë e Allahut, si dhe të përforcon këmbët në këtë rrugë të drejtë. Prandaj jeta jote le të jetë sipas këtij parimi thelbësor.

Shejh Uthejmini – Allahu e mëshiroftë – në vijim të shpjegimit të tij thotë:
“dhe ato – d.m.th. pesë namazet (të falura me xhemat në xhami) – janë prej rrugëve të udhëzimit.” Të vërtetën ka thënë, madje pesë namazet janë shkaqet më të mëdha të udhëzimit pas dy dëshmive sepse namazi është shtylla më madhore e Islamit pas dy dëshmive. Pastaj tha: ‘Sikur ju të faleshit në shtëpitë tuaja ashtu siç falet ai që qëndron pas e falet në shtëpinë e tij do të kishit lënë sunetin e Profetit tuaj, e sikur ju ta linit sunetin e Profetit tuaj do të humbisnit.’

D.m.th. sikur çdokush të falej në shtëpinë e tij ashtu siç falet ai që mbetet pas dhe falet në shtëpinë e vet, kësisoj do të kishim braktisur sunetin, xhamitë do të mbeteshin shkretë dhe njerëzit do të shkëputeshin nga njëri-tjetri, nuk do të njiheshin dhe nuk do të afroheshin me njëri-tjetrin, si dhe nuk do të ndodhte kjo pamje madhështore në fenë Islame. Nga mëshira e Allahut dhe urtësia e Tij është se Ai ka ligjëruar për robërit faljen bashkarisht pesë herë çdo ditë. E takon vëllanë tënd dhe e përshëndet atë me paqe e ai të përshëndet ty me paqe, e të dy bashkë pasoni të njëjtin imam (prijës, drejtues të faljes). Kjo është një mirësi madhështore, prej lidhjeve më të mëdha të vëllazërisë dhe dashurisë.[1]

Pastaj tha: ‘Po të na shikoje neve do të vëreje se nuk mungonte prej tij (prej namazit me xhemat në xhami) askush përveç ndonjë hipokriti.’ Hipokritët janë të shumtë sidomos kur Islami ngrihet, krenohet e forcohet, në këtë rast njeriu nuk ka mundësi ta shfaqë haptas mohimin e tij. Për këtë arsye nuk u shfaq hipokrizia në kohën e Profetit – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – veçse pasi fituan muslimanët në betejën e Bedrit. Kur muslimanët fituan betejën e Bedrit në vitin e dytë pas emigrimit, atëherë filloi të shfaqet hipokrizia. Pabesimtarët u frikësuan dhe filluan të hiqeshin si muslimanë, aq sa vinin tek i Dërguari – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – dhe i thoshin: ‘Dëshmojmë se ti je i Dërguari i Allahut’. E Allahu i Lartmadhëruar u thotë: “Allahu e di se ti je i Dërguari i Tij, por Allahu dëshmon se hipokritët janë gënjeshtarë!” (Munafikun: 1)

Ata nuk thanë të vërtetën, por: “Ata thonë me gojët e tyre atë që nuk e kanë në zemrat e tyre” (Fet’h: 11)

Thotë Ibn Mes’udi: ‘Nuk mungonte prej tij veçse një hipokrit.’ Përse mungon prej tij hipokriti? Sepse ai nuk shpreson shpërblim e as nuk beson tek llogaridhënia, prandaj nuk merr pjesë në namazin me xhemat. Për këtë arsye i Dërguari – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – ka thënë: “Namazi më i rëndë për hipokritët është darka (jacia) dhe mëngjesi (sabahu).” Tek namazi i jacisë nuk vërehet kush mungoi, sepse në kohën e Profetit – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – nuk kishte energji elektrike (rrymë) e as ndriçim, prandaj kush të donte mungonte dhe nuk dallohej. Namazi i jacisë dhe i sabahut vijnë në dy kohë rehatie dhe gjumi, prandaj ato janë të rënda për hipokritët dhe ata mungojnë prej tyre. E sikur ta dinin se çka në to (shpërblimin e madh të tyre) do të vinin qoftë edhe duke u tërhequr zvarrë (siç ka ardhur në një hadith të saktë).

Pastaj përmendi se ndonjërin prej muslimanëve e sillnin duke e mbajtur prej krahëve dy burra derisa e vendosnin në rresht (saff). Ishte njeri i sëmurë, nuk kishte mundësi të ecte vet, e mbanin nga dy anët, ecnin dalëngadalë me të derisa e vendosnin në rresht dhe falej me xhematin. Allahu qoftë i kënaqur prej tyre! Me këto vepra dhe të tjera e sunduan lindjen dhe  perëndimin. E kur umeti islam mbeti pas dhe zemrat e tyre u përçanë, u bënë kështu siç i shikoni; një umet i nënçmuar edhe pse ata arrijnë një miljard! (Kaq ka qenë në kohën e shejh Uthejminit – Allahu e mëshiroftë – ndërsa sot llogariten afërsisht një miljard e gjysëm!) Megjithatë ata janë prej pupujve më të nënçmuar sepse janë të përçarë! Madje disa prej tyre janë të armiqësuar mes veti. Dikush prej tyre mendon për tjetrin se është më i rrezikshëm për të sesa jehudët dhe të krishterët, Allahu na ruajtë! Ata janë të përçarë! (Sh.p. Shiko poshtëshënimin me nr.1.) Në kohën e të Dërguarit  – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – nuk bënte vaki të mungonte nga namazi me xhemat askush, edhe nëse ishte i sëmurë. E sillnin për krahësh dy burra derisa e vendosnin në saf.

Sikur të ktheheshim ashtu siç ishin sahabët do të bëheshim një umet krenar, të dalluar, të gjithë do të frikësoheshin prej tij, të gjithë e lajkatonin dhe i serviloseshin dhe përpiqeshin të fitonin dashurinë e tij. E lus Allahun të na i rikthejë lavdinë dhe të na rikthejë krenarinë që kemi pasur! Me të vërtetë, Ai është i Plotfuqishëm për gjithçka!”[2]

Shkroi: Emin Bilali

———————————————————–

[1] Sh.p.: Medito rreth këtyre fjalëve të shejhut – Allahu e mëshiroftë – dhe kupto se sa shkatërrim të madh kanë sjellë në fenë tonë ata që nuk e përhapin selamin – me pretendimin mizor dhe shpifës se ti nuk je prej pasuesve të sunetit! E nëse e përhapin selamin e bëjnë atë me fytyra të vrenjtura ndaj vëllezërve të tyre. Nuk ia japin hakun kësaj përshëndetjeje të paqes e cila është përshëndetja e engjëjve dhe e banorëve të Xhenetit, as nuk i ndihmojnë vëllezërit e tyre e as ua zgjidhin hallet, por përkundrazi ua shtojnë brengat. Për fat të keq i kanë shndërruar vendet më të paqta të tokës – shtëpitë e Allahut – nga vende të vëllazërimit, bashkimit, këshillimit, dashjes së të mirës reciproke ku mësohet suneti, në vende ku mësohet gibeti, ku takon armiq të cilët janë armiqtë e tu vetëm pse ti nuk pason verbërisht pa pasur asnjë alternativë tjetër filan fetva apo filan shejh. Nëse largohesh prej diturisë dhe i mbyll sytë do të arrish në këtë diktaturë! Ka kuptuar prej Sunetit (dhe ajo vërtetë është sunet) se duhet ta bashkojë këmbën me ty në namaz – dhe atë madje sa më fort saqë ndonjëherë të bezdis shtrëngimi i fortë tek këmba dhe e ke mendjen tek ai e jo tek namazi – por nuk ka kuptuar se përse është ligjëruar ky veprim dhe që është bashkimi i zemrave. Siç ka thënë i Dërguari  – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të: “Bashkohuni dhe mos u përçani e të përçahen zemrat tuaja.” E ngjesh këmbën e tij te këmba jote për të mos lejuar shejtanin të na përçajë, por në zemrën e tij të urren dhe beson se ti je (minimumi) i kërcënuar me zjarrin e Xhehenemit. Përse?! Sepse ti s’je pjesëtar i bandës së tij. Kësisoj i shikon muslimanët të falen me rreshta të drejtuara e të sistemuara, me këmbët dhe supet të bashkuara, por zemrat e tyre janë ashtu siç thotë Allahu i Madhëruar: “Armiqësia mes tyre është e ashpër, i mendon ata të bashkuar por zemrat e tyre janë të përçara. Kjo për shkak se ata janë njerëz që nuk logjikojnë!” Po pasha Allahun! Sa pak kuptojnë nga feja e Allahut e cila ka ardhur për t’i bashkuar njerëzit, e kjo është edhe një prej synimeve më madhore të fesë Islame. Por kush e kupton këtë?! Allahu me Mëshirën e Tij të madhe e largoftë prej nesh këtë sprovë sa më shpejt!

[2] Shiko “Rijadus-salihin” me shpjegim të shejh Uthejminit – Allahu e mëshiroftë. Hadithi me nr. 1069.