Rruga drejt Lavdisë dhe Fitores – Pjesa e dytë

I Dërguari i Allahut nuk pushon së ftuari në teuhid, madje dhe në luftë

Kur doli grupi i besimtarëve, sahabët e të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) për në betejën e Hunejnit, në gjirin e tyre ndodheshin edhe disa njerëz, që ishin të rinj në fenë islame. Ata panë idhujtarët duke varur armët e tyre në një pemë që e quanin “Dhatu Enuat“, prej së cilës kërkonin begati – ashtu siç bëjnë shumë nga muslimanët e paditur (injorantë) sot, që e kanë shpërfillur dhe humbur Allahun duke iu drejtuar krijesave të Tij. Këta njerëz që kishin pak kohë që kishin dalë nga injoranca (xhahilijeti përpara islamit) dhe shirku thanë: “O i Dërguar i Allahut! Na e cakto edhe ne një “Dhatu Enuat” ashtu siç e kanë edhe ata një të tillë.”  Ai (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) tha: “Allahu ekber (Allahu është më i Madhi)! – dhe në një version tjetër: Subhanallah (I lavdëruar qoftë Allahu)!- Me të vërtetë këto janë traditat. Betohem në Atë në dorën e të Cilit është shpirti im se keni thënë ashtu siç i tha populli i Musait atij :“Na bëj dhe ne një te adhuruar siç kanë edhe këta te adhuruarit e tyre. [Sure El Araf: 138]”. Hadithin e transmeton Ahmedi dhe është i saktë.

Meditoni pak mbi këtë hadith sesa madhështor është ai! Nuk e ndaloi profetin (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) fakti që ata ishin të rinj në islam, që ai t’i qortonte dhe t’u tërhiqte vëmendjen  atyre nga një fjalë që të shpie në shirk. Nuk e ndaloi Profetin (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) fakti se ai kishte dalë bashkë me këtë grup të mirë njerëzish për të luftuar mosbesimtarët, që të heshtte ndaj një gabimi të tyre në akide (besimi islam), sepse nëse ai do të heshtte, xhihadi do të haste në vështirësi e pengesa dhe do të kishte marrë ndonjë përfundim tjetër, për të cilin Allahu është më i Dituri. Pra, nuk lejohet kurrsesi që të heshtet ndaj të drejtës së Allahut për t’u adhuruar i Vetëm. Ky është një kusht madhështor.

Përderisa umeti islam të mos ketë vërtetuar teuhidin, përderisa të heshtet ndaj të moshuarve, madje edhe ndaj shumë prej intelektualëve të cilët kapen pas gënjeshtrave të ndonjë magjistari ose lajmeve të ndonjë fallxhori, apo kapen pas disa shpresave të humbura tek varri i ndonjë njeriu të mirë apo vepra të tjera të njohura në ditët e sotme, që konsiderohen si shirk, ky umet nuk mund të kërkojë triumf e as të pretendojë lavdi.

Nëse kjo ishte ashpërsia dhe zemërimi i të Dërguarit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) për hir të Allahut ndaj atij që thjesht kërkoi të përngjasonte me atë që varte armën në një pemë, pa e adhuruar atë apo pa iu lutur asaj, si do të ishte reagimi i Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) ndaj atij që i kërkon ndihmë ndonjë të vdekuri në varr apo mbart me vete dhè ose diçka tjetër nga gjurmët (mbetjet) e tij duke kërkuar fitoren?!

Ibn Kajimi (Allahu e mëshiroftë!)  në librin e tij”Igathetul lehfan” (2/205) shprehet: “Nëse përdorimi i kësaj peme për të varur armët apo për të qëndruar rreth saj konsiderohet si adhurim i një zoti tjetër bashkë me Allahun e Lartësuar, megjithëse ata nuk e adhurojnë atë pemë apo i luten asaj, atëherë si mund të jetë gjykimi për të qëndruarit rreth varrit, të kërkuarit atij ndërmjetësim, të luturit e tij apo të bërit dua tek ai? E si mund të krahasohet fitneja (sprova, trazira) e pemës me atë të varrit, nëse ata që bëjnë shirk dhe bidatçinjtë do ta kuptonin?!”

Thotë autori : Akoma vazhdojnë njerëzit të përmendin persona që  nuk dilnin për të luftuar komunistët pa marrë si ndërmjetës tek Allahu ndonjë nga banorët e varreve. Allahut i ankohemi për këtë gjë!

Dhe akoma vazhdojnë njerëzit të dëgjojnë persona të cilët thonë: Mos i dekurajoni (pengoni) muxhahidinët  duke folur për teuhidin dhe tërhequr vërejtje nga shirku!!… E pra, vështro se çfarë ndryshimi ka ndërmjet kësaj thirrjeje të tyre dhe thirrjes së të Dërguarit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!)

Ibn Tejmije u mëson njerëzve teuhidin gjatë luftes mbrojtëse

Kur tartarët sulmuan banorët e Shamit , muslimanët dolën për t’iu bërë ballë, ndërkohë që shirku ishte i përhapur në mesin e tyre. Në këtë situatë, Ibn Tejmije (Allahu e mëshiroftë!) filloi të saktësonte akiden e njerëzve dhe t’i ftonte ata për në teuhid, sikurse ai vetë, e përmend këtë fakt në librin e tij  “Kundërpërgjigja ndaj Bekrit” i botuar me titull “Telhis kitabul Istigathe” (2/731-738): ” Disa nga dijetarët e mëdhenj e të njohur prej shokëve tanë thonin: Kjo është gjëja më madhështore që na ke sqaruar; sepse ai e dinte se kjo është baza e fesë, ndërkohë që në anën tjetër ky apo të tjerë si ai, u luteshin të vdekurve, u kërkonin atyre t’i mbronin e u përgjëroheshin. Madje, ndoshta ajo që bënin me të vdekurit ishte më e madhe se kaq, pasi ata u drejtoheshin atyre, në rast të ndonjë nevojë ekstreme (katastrofe) që u kishte rënë, u luteshin si nevojtarë, duke shpresuar përmbushjen e nevojave që kishin, duke iu lutur atyre, duke kërkuar ndërmjetësim prej tyre apo duke u lutur tek varret e tyre. Kjo gjë ndryshonte nga adhurimi që ata i bënin Allahut të Lartësuar dhe lutja që i drejtonin Atij, gjëra të cilat, shpeshherë i bënin nga tradita dhe shtirja. Gjendja ishte aq e keqe, saqë kur armiku i dalë nga sheriati (legjislacioni) islam iu vërsul Shamit, njerëzit dolën të kërkonin ndihmë prej të vdekurve nëpër varre, duke shpresuar që ata t’ua largonin të keqen (fatkeqësinë) që u kishte pllakosur.

Disa poetë e përshkruan këtë situatë duke thënë:

O ju që tartarëve u frikësoheni
Varrit të Ebu Umerit, ndihmë kërkojini

apo:

Varrit të Ebu Umerit, mbrojtje i kërkoni
Që nga e keqja të shpëtoni

Thotë autori: Shpresoj që lexuesi ta ketë kuptuar se kjo gjë ka ndodhur gjatë xhihadit mbrojtës  (xhihad ed def’i) dhe jo xhihadit të nisur vetë  (xhihad et taleb). Në tekstin e mësipërm ka një kundërvënie të qartë ndaj atyre të cilët nuk i kushtojnë rëndësi të saktësuarit të akides gjatë këtij lloji të xhihadit me pretekstin, se kjo gjë i përket vetëm xhihadit të nisur vetë. Allahu është Ai që e jep suksesin.

Edhe nëse në gjirin e një ushtrie, në të cilën ekzistojnë vepra shirku, do të ndodheshin njerëz të devotshëm, ata do të mundeshin

Ibn Tejmije (Allahu e mëshiroftë!) pas fjalës së mëparshme të tij, vazhdon edhe më tej duke thënë:”U thashë atyre: Nëse personat, të cilëve u kërkoni ndihmë do të ndodheshin përkrah jush në betejë, do të mundeshin ashtu sikurse u mundën muslimanët në luftën e Uhudit ; sepse Allahu e ka përcaktuar se një ushtri mund të mposhtet si rezultat i faktorëve që të shpien në këtë gjë dhe sipas një urtësie të Allahut të Lartëmadhëruar në atë rast”.

Cilët ishin ata që e lanë luftën për shkak të bidateve dhe shirkut?

Më tej, vazhdon Ibn Tejmije (Allahu e mëshiroftë!) e shprehet :”Dhe për këtë arsye, dijetarët të cilët e njihnin thellë fenë dhe ishin largpamës , nuk luftuan atë herë, për shkak se ajo nuk konsiderohej luftë e rregullt në përputhje me sheriatin, për të cilën ka urdhëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij dhe për shkak të pasojave që ajo sillte si; sherri, fesadi (shkatërrim,çrregullim) dhe mosarritja e fitores së kërkuar nga kjo luftë. Pra në këtë rast, nuk ka shpërblim për këtë luftë, as në dynja e as në botën e ardhshme, për atë që i kupton këto gjëra. Ndërsa shumë prej atyre të cilët besuan se ajo luftë ishte në përputhje me sheriatin, do të shpërblehen sipas qëllimeve të tyre. Më pas, filluam t’i urdhëronim njerëzit që t’ia përkushtonin adhurimin (fenë) vetëm Allahut, t’i kërkonin ndihmë vetëm Atij dhe se nuk lejohet t’i kërkohet ndihma askujt tjetër përveç Allahut, pra as nga ndonjë engjëll  i afërt (tek Allahu) e as nga ndonjë profet i dërguar, sikurse thotë Allahu i Lartësuar për Ditën e Bedrit : “(Përkujtoni) kur ju kërkuat ndihmë te Zoti juaj dhe Ai u përgjigj…” [Sure el Enfal: 9].

Transmetohet se i Dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) Ditën e Bedrit thoshte: “O i Gjallë, o i Përjetshëm, nuk ka të adhuruar të vërtetë përveç Teje, me mëshirën Tënde të kërkoj ndihmë”   dhe në një version tjetër: “Ma përmirëso të gjithë çështjen time dhe mos më lër të mbështetem tek vetja ime, qoftë edhe për një moment e as tek ndonjë prej krijesave të Tua”

Thotë autori: Allahu e mëshiroftë shejhun me një mëshirë të pafund. Ibn Bata transmeton në librin e tij ” El Ibane”, kapitulli i kaderit (parapërcaktimit) me nr.1848, se Umer ibn Abdulazizi ka thënë:” Mos luftoni përkrah kaderive , se ata nuk ndihmohen nga Allahu”.

Fitorja e muslimanëve ndaj tartarëve pasi saktësuan akiden e tyre dhe pasuan të Dërguarin

Më tej, vazhdon të shprehet Ibn Tejmije (Allahu e mëshiroftë!) pas fjalës së lartpërmendur :”Atëherë kur njerëzit e përmirësuan gjendjen e tyre dhe u treguan të sinqertë në kërkimin e ndihmës prej Zotit të vet, Ai i ndihmoi ata të triumfonin ndaj armikut të tyre me një fitore të madhe. Nuk ishin mposhtur ndonjëherë tartarët deri në atë kohë, si atë radhë. Kjo erdhi pasi  teuhidi (njësimi) i Allahut të Lartësuar dhe bindja ndaj të Dërguarit të Tij (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) u bënë realitet, gjë e cila nuk kishte ndodhur më përpara. Padyshim që Allahu e ndihmon të Dërguarin e Tij dhe besimtarët në jetën e kësaj bote dhe ditën kur do të ngrihen e të paraqiten  dëshmuesit (Ditën e Llogarisë)”

Thotë autori: Kjo na jep të kuptojmë se të fuqizuarit (konsolidimi) e muslimanëve në tokë nuk do të realizohet, derisa feja e saktë të depërtojë thellë në shpirtrat e tyre. Këtë e vërteton dhe fjala e Allahut të Lartësuar në Librin e Tij: “..Sigurisht që Allahu nuk do ta ndryshojë (për mirë) gjendjen e një populli (që bën gjynahe, që është mosmirënjohës e i pabindur ndaj Allahut) përderisa ata vetë të ndryshojnë vetveten (për mirë, duke ndryshuar shpirtin e tyre dhe punët e tyre)…” [Sure er Rra’d: 11]

Analizo pak fjalën e Ibn Tejmijes (Allahu e mëshiroftë!):” Kjo erdhi pasi  teuhidi (njësimi) i Allahut të Lartësuar dhe bindja ndaj të Dërguarit të Tij (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) u bënë realitet”, në mënyrë që të kuptosh arsyen se pse dijetarët kanë vënë si kusht për arritjen e triumfit, të njësuarit e Allahut dhe të pasuarit e të Dërguarit të Tij (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Dhe ndaj këtyre dy kushteve, nuk i mbyll sytë askush tjetër, përveç ndonjë makiavelisti, në zemrën e të cilit është rrënjosur rregulli çifut: “Qëllimi e justifikon mjetin”. Allahu është Mbrojtësi.

Kjo është çështja e parë me të cilën i përkujtoj vëllezërit e mi. I lutem Allahut të na i qetësojë gjokset (kraharorët) tona me teuhid dhe të na udhëzojë për në rrugën e Tij të drejtë!
Shkroi Abdul Malik Ramadani (Allahu e ruajtë).