Komenti i librit “Sëmundja dhe Ilaçi” – 10 –

Duaja: Shkaku më i fuqishëm

Teksti i Ibn Kajimit: “Në këtë kuptim, duaja konsiderohet prej shkaqeve më të fuqishme. Kur është paracaktuar ndodhja e asaj që kërkohet përmes duasë, nuk është e saktë të thuhet: ‘Nuk ka dobi në dua’, ashtu siç nuk thuhet: ‘Nuk ka dobi në ngrënie, në pirje apo në të gjitha lëvizjet dhe veprimet’. Nuk ka shkak që të jetë më i dobishëm dhe më i efektshëm në arritjen e asaj që kërkohet sesa duaja.”

Omeri (Allahu qoftë i kënaqur prej tij) e kërkonte fitoren përmes Duasë.

Duke qenë se sahabët (Allahu qoftë i kënaqur prej tyre) ishin njerëzit më të ditur të këtij umeti rreth Allahut dhe të Dërguarit të Tij ﷺ, dhe më të mprehtit (më fukahatë) në kuptimin e fesë së Tij, ata ishin më zbatuesit e këtij shkaku (duasë), kushteve dhe edukatës së saj sesa të tjerët.

Omer bin Hatabi (Allahu qoftë i kënaqur prej tij) e kërkonte ndihmën (fitoren) kundër armikut përmes duasë; ajo ishte ushtria e tij më madhështore. Ai u thoshte shokëve të tij: ‘Ju nuk fitoni për shkak të numrit të madh, por fitorja u vjen nga qielli’.

Gjithashtu thoshte: ‘Unë nuk e mbart brengën e përgjigjes, por mbart brengën e duasë. Nëse ju frymëzoheni (nga Allahu) që të bëni dua, atëherë përgjigjja është bashkë me të’.

Një poet e mori këtë kuptim (nga Omeri) dhe e thuri në vargje:

‘Sikur të mos dëshiroje të më jepje atë që shpresoj e kërkoj,

Prej bujarisë së duarve Tua, kërkimin (duanë) nuk do të ma kishe mёsuar.”

Komenti: Imam Ibn Kajim (Allahu e mëshiroftë) tregon se sahabët (Allahi qoftë i kënaqur prej tyre) ishin njerëzit me kuptimin më të thellë dhe më të diturit e këtij umeti. Ata ishin njerëzit që e zbatonin më së miri këtë shkak që është duaja, si dhe edukatën, kushtet dhe rregullat e saj. Sprovat (belatë) dhe risitë (bidatet) u shfaqën tek ata që erdhën pas tyre, ndërkohë që Allahu i shpëtoi dhe i mbrojti ata prej këtyre risive; për këtë arsye ata ishin njerëzit më të mirë të umetit të Muhamedit ﷺ.

Ata ishin më të zellshmit në dua, më të lidhurit pas Sunetit dhe ndjekjes së udhëzimit të Profetit fisnik ﷺ. Këtë e vërejmë edhe në pyetjet e tyre madhështore drejtuar Profetit ﷺ rreth duasë, për të edukuar veten dhe umetin.

Ai përmendi shembuj nga jeta e Omerit: ‘Ai e kërkonte fitoren përmes duasë kundër armikut dhe ajo ishte ushtria e tij më madhështore’.

Duaja është armë me të cilën kërkohet fitorja kundrejt armiqve. Për këtë arsye, në Kuran dhe Sunet gjen duatë ku kërkohet fitorja ndaj armikut.

Sa shumë nevojë kanë njerëzit në këtë kohë që t’i përgjërohen Allahut të Madhëruar që t’i ndihmojë kundër armikut të tyre dhe t’ua kthejë kurthet në vetet e tyre!

Profeti ﷺ, kur kishte frikë nga një popull (armik), thoshte: ‘“O Allah, Ne të vendosim Ty përballë tyre dhe kërkojmë mbrojtjen Tënde nga të këqijat e tyre.”’ Kjo është mënyrë e kërkimit të fitores përmes duasë.

Ai ﷺ gjithashtu thoshte: ‘Ju ndihmoheni dhe furnizoheni për shkak të të dobëtve tuaj, përmes lutjeve dhe sinqeritetit të tyre’.

Duaja është domosdoshmëri, është shkak madhështor dhe armë e fortë. Kjo armë nuk shuhet (nuk dështon), siç thotë Shejkhul Islam Ibn Tejmije.

Për këtë arsye, Muslimanët duhet të strehohen tek Allahu, sidomos në këtë kohë kur armiqtë kanë marrë pushtet dhe sherri i tyre është shtuar. Pra të strehohen tek Allahu që Ai t’i ndihmojë të dobëtit nga muslimanët kudo që janë dhe të ndihmojë atë që ndihmon fenë e Allahut. Kjo është të kërkosh fitoren përmes duasë!

Ibn Kajim tha: Omer bin Hatabi (Allahu qoftë i kënaqur prej tij) e kërkonte ndihmën (fitoren) kundër armikut përmes duasë; ajo ishte ushtria e tij më madhështore.

Ai u thoshte shokëve të tij: ‘Ju nuk fitoni për shkak të numrit të madh, por fitorja u vjen nga qielli”, që do të thotë përmes duasë dhe strehimit tek Allahu i Lartësuar.

Ai gjithashtu thoshte: Unë nuk e mbart brengën e përgjigjes, por mbart brengën e duasë. Nëse ju frymëzoheni (nga Allahu) që të bëni dua, atëherë përgjigjja është bashkë me të’, sepse Allahu ka thënë: ‘Më thirrni Mua, t’ju përgjigjem’.”

Teksti: “Kushdo që frymëzohet për të bërë dua, për të është synuar përgjigjja. Sepse Allahu i Madhëruar thotë: ‘Më thirrni Mua, t’ju përgjigjem’ [Gafir: 60].

Gjithashtu, ka thënë: ‘E kur robërit e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem lutjes së lutësit kur ai më lutet’ [El-Bekare: 186].

Në Sunenin e Ibn Maxhes, përcillet nga hadithi i Ebu Hurejres, se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: ‘Kush nuk i kërkon Allahut, Ai zemërohet me të’.

Kjo tregon se kënaqësia e Tij qëndron në kërkimin (lutjen) ndaj Tij dhe në bindjen ndaj Tij. E kur Zoti i Bekuar dhe i Lartësuar kënaqet, çdo e mirë gjendet në kënaqësinë e Tij, ashtu siç çdo sprovë dhe fatkeqësi gjendet në zemërimin e Tij.”

Komenti: “Ai (Ibn Kajim) thotë: ‘Kushdo që frymëzohet për të bërë dua, për të është synuar përgjigjja.”

Prandaj, prej mirësive më të mëdha dhe dhuntive më madhështore që Allahu ia jep robit, është suksesi që i mundëson atij për të bërë dua.

Kështu, kur njeriu ndjen gatishmëri dhe vullnet në veten e tij për t’u lutur, kjo është prej shenjave të mirësisë dhe dëshmive të suksesit (teufikut).

Pra, nëse sheh se nefsi i tij është i hapur dhe i drejtuar nga duaja, dhe sa herë që kalon një farë kohe ai i kthehet (drejtohet) Allahut, këmbëngul, lutet duke pasur mendim të mirë për Allahun, duke këmbngulur sinqerisht në lutjen e tij dhe duke gjetur strehimin tek Allahu, pa harruar kujdesin për kushtet, rregullat dhe edukatën e duasë; e gjithë kjo është shenjë mirësie. Në të kundërt, nëse robi privohet nga duaja, ai është privuar nga gjithë e mira.

Njëri nga selefët ka thënë: ‘Meditova rreth diçkaje që i përmbledh të gjitha mirësitë dhe pashë se mirësitë janë të shumta: namazi është mirësi, agjërimi është mirësi… por pashë se të gjitha këto janë në Dorën e Allahut dhe ne nuk kemi mundësi të arrijmë asgjë nga ajo që është në Dorën e Tij, përveçse duke ia kërkuar Atij. Atëherë kuptova se përmbledhja e çdo mirësie është Duaja’. Pra, duaja është çelësi i çdo të mire; nëse njeriu privohet nga duaja, privohet nga gjithë e mira.

Nëse atij i jepet sukses dhe i zgjerohet kraharori për të bërë dua, kjo është shenjë e mirësisë dhe tregues i suksesit.

Allahu i Madhëruar e do duanë dhe është i kënaqur me ata që luten. Në hadithin që u përmend më lart thuhet: ‘Kush nuk i kërkon Allahut, Ai zemërohet me të’.

Ibn Kajim thotë: “Kjo tregon se kënaqësia e Tij qëndron në kërkimin (lutjen) ndaj Tij dhe në bindjen ndaj Tij. E kur Zoti i Bekuar dhe i Lartësuar kënaqet, çdo e mirë gjendet në kënaqësinë e Tij, ashtu siç çdo sprovë dhe fatkeqësi gjendet në zemërimin e Tij.”

E kush nuk i kërkon Allahut, çfarë ndodh? Ai zemërohet me të. Prandaj, robi nuk duhet ta braktisë duanë. Nuk i ka hije robit të braktisë duanë, por i takon muslimanit të jetë i lidhur me duanë në çdo kohë, t’i drejtohet Allahut duke thënë: ‘O Zot, o Zot’, dhe t’i përgjërohet Atij.

Teksti: Imam Ahmedi ka përmendur në librin ‘Ez-Zuhd’ një transmetim (ether): ‘Unë jam Allahu, nuk ka të adhuruar tjetër të vërtetë përveç Meje. Kur jam i kënaqur, Unë bekoj (jap bereqet) dhe bekimi Im nuk ka fund. E kur zemërohem, Unë mallkoj dhe mallkimi Im arrin deri në brezin e shtatë.

Komenti: Ky është nga rrëfimet e bijve të Israilit (Israilijat) dhe ne na mjaftojnë argumentet, ajetet dhe hadithet që Imami përmendi më parë.”

Teksti: “Ai (Allahu e mëshiroftë) thotë: ‘Arsyeja (el-akl), argumenti i transmetuar (en-nakl), natyrshmëria (el-fitrah) dhe përvojat e popujve — me gjithë larmitë e racave, gjuhëve dhe besimeve të tyre — kanë dëshmuar se: Afrimi te Zoti i botëve, kërkimi i kënaqësisë së Tij, mirësia (el-bir) dhe bamirësia (el-ihsan) ndaj krijesave të Tij, janë prej shkaqeve më madhështore që sjellin çdo të mirë. Ndërsa të kundërtat e tyre (largimi nga Zoti dhe keqbërja ndaj krijesave) janë prej shkaqeve më të mëdha që sjellin çdo të keqe. Mirësitë e Allahut kurrë nuk janë mundësuar, dhe ndëshkimi i Tij kurrë nuk është larguar, me diçka të ngjashme si me bindjen ndaj Tij, afrimin tek Ai dhe bamirësinë ndaj krijesave të Tij’.”

Komenti: Domethënë: shkaqet e dobishme për arritjen e së mirës qëndrojnë në adhurimin e të Vërtetit (Allahut) ose në bamirësinë ndaj krijesave. Këto kanë efektin e tyre te robi; madje kanë efekte madhështore dhe dobi fisnike mbi të, në këtë botë dhe në botën tjetër.

Kjo është ashtu siç ka thënë Allahu i Madhëruar: ‘Cilido që bën një vepër të mirë, qoftë mashkull apo femër, duke qenë besimtar, Ne do t’i mundësojmë atij që të jetojë një jetë të mirë (të lumtur) dhe do t’i shpërblejmë ata me shpërblimin më të mirë për atë që kanë punuar’ (En-Nahl: 97).

Sa më shumë që robi të jetë i përkushtuar në afrimin tek Allahu, në kërkimin e kënaqësisë së Tij dhe në kujdesin për bamirësi dhe mirësi ndaj krijesave, kjo do të jetë prej shkaqeve më madhështore që sjellin të mirën për të.

Besimi (imani) dhe veprat e mira japin frytin e çdo të mire në këtë botë dhe në tjetrën; madje çdo e mirë në të dy botët është vetëm fryt prej fryteve të imanit.

Po ashtu, çdo gjë e cila i largohet robit apo që i jepet mbrojtje prej saj, është fryt i imanit dhe i veprës së mirë. Sa më shumë që robi të tregojë kujdes për shkaqet e dobishme, kjo do të jetë shkak për arritjen e mirësive dhe largimin e të këqijave.

“Mirësitë e Allahut kurrë nuk janë mundësuar, dhe ndëshkimi i Tij kurrë nuk është larguar, me diçka të ngjashme si me bindjen ndaj Tij, afrimin tek Ai dhe bamirësinë ndaj krijesave të Tij’.”

Pastaj, ai (Ibn Kajim) përmendi një fjalë të dobishme, me kuptim të gjerë dhe mjaft përfituese mbi lidhjen mes veprave të robit dhe pasojave të tyre, qoftë në këtë botë, apo në botën tjetër. Pra, veprat e mira dhe adhurimet e pastra rezultojnë në çdo të mirë, ndërsa veprat e këqija, ligësia dhe fesadi rezultojnë po ashtu në pasojat e tyre, siç ka thënë Allahu i Madhëruar: ‘…për t’i shpërblyer ata që kanë bërë keq sipas asaj që kanë punuar, dhe për t’i shpërblyer ata që kanë bërë mirë me të mirën më të lartë (Xhenetin)’ (En-Nexhm: 31).

Gjithashtu ka thënë: ‘A ka shpërblim tjetër për të mirën, përveçse të mirës?’ (Er-Rrahman: 60).

Ose siç ka thënë: ‘Pastaj, përfundimi i atyre që bënë keq ishte më i keqi’ (Er-Rum: 10). Ajetet që vijnë në këtë kuptim janë të shumta.

Kjo është një temë mjaft e dobishme dhe përfituese, dhe ai (Ibn Kajim) ka përmendur shembuj të shumtë për këtë. Biseda rreth saj do të lihet, me lejen e Allahut, për takimin e ardhshëm. E lusim Allahun të na bëjë të dobishëm të gjithëve dhe të na japë sukses për çdo të mirë me mirësinë dhe bujarinë e Tij.”

Komenti i librit “Sëmundja dhe ilaçi”.

Autor: Abdurrezak el Bedr

Përshtati: Fatjon Isufi

Dosje: Duaja