Ambicia nuk njeh moshë

Ambicia që nuk njeh moshë: Historia e imamit të mufesirëve.

Hafidh Ibn Xherir et-Taberi u nda nga jeta në vitin 310 hixhri. Ai ishte autor i tefsirit, i historisë dhe shumë veprave të tjera të mëdha.

“Një ditë ai u tha nxënësve të tij: A keni dëshirë dhe ambicie t’a shkruajmë historinë e botës që nga krijimi i gjithësisë e deri në ditët tona?

Ata e pyetën: Sa do të ishte? – duke e kuptuar se bëhej fjalë për diçka shumë të madhe.

Tha: Rreth dyzet mijë faqe.

(Një enciklopedi gjigante, madje më e madhe se çdo vepër që mund të përfytyronim sot.)

Ata i thanë: Kjo është diçka në të cilën mbaron jeta dhe ikën ymri.

Ai tha: Allahut i kërkojmë ndihmë … humbën ambiciet.

Atëherë ai ua përmblodhi historinë në versionin që kemi sot në 11 vëllime.

Kur e përfundoi, u tha përsëri:

A keni dëshirë të shkruajmë tefsirin e librit të Allahut?

E pyetën: Sa do të jetë?

Tha: Rreth dyzet mijë faqe – e njëjta shifër.

Ata i thanë: Edhe kjo është diçka në të cilën humbet jeta dhe ikën ymri!

Atë kohë ai ishte diku në fillim të tetëdhjetave, afër të nëntëdhjetave.

Ai përsëri tha: Allahut i kërkojmë ndihmë… humbën ambiciet.”

Atëherë ai ua përmblodhi tefsirin në atë që kemi sot, tefsiri më i madh dhe më i rëndësishëm i transmetuar, prandaj ai është quajtur Imami i Mufesirëve (komentuesve të Kuranit).

Ibn Xheriri, Allahu e mëshiroftë, nuk u martua kurrë, dhe çdo ditë shkruante dyzet fletë nga hartimi i tij. Çdo ditë pa ndërprerje, dyzet fletë.

Ai nuk ishte i preokupuar me asgjë tjetër veç dijes. Prandaj Allahu i Madhëruar e bëri të dobishëm për umetin si në kohën e tij kur jetoi,m por gjithasbtu edhe pas vdekjes së tij.

Edhe sot ne jemi të varur nga dija e Ibn Xheririt duke u mbështetur në atë që ai la pas.

Prej rasteve që i kanë ndodhur Ibn Xheririt dhe që forcojnë kërkuesit e dijes është edhe kjo:

Atij i erdhi dikush dhe e pyeti për një çështje në feraid (ndarjen e trashëgimisë).

Në atë kohë ai ishte në fillimet e kërkimit të dijes në Sham, dhe ngurroi të thoshte “nuk e di”.

Ndërkohë që dija e trashëgimisë është nga dijet që zakonisht mësohen herët nga studentët.

Ibn Xheriri tha: “Sot kam bërë një betim se nuk do të flas për feraid.

Kthehu nesër dhe do të përgjigjem.”

Ai thotë: “Unë e mësova dijen e trashëgimisë po atë ditë.”

Dija e trashëgimisë quhet “dija e një jave”, sepse kush e studion për një javë merr një përmbledhje të mirë të saj.

Kur ai erdhi të nesërmen, Ibn Xheriri u përgjigj.

Kjo ishte ambicia (përkushtimi, vullneti i fortë) e tyre.

Nxënësit e dijes udhëtonin, largoheshin nga vendet e tyre, sakrifikonin, dhe një nga cilësitë e tyre më të mëdha ishte se dija për ta ishte fushë e frikës (takvasë) dhe jo thjesht fushë e diskutimeve e polemikave.

Autor: Shejh Salih Al Shejh

Përshtati: Fatjon Isufi

Dosje: ambicie