A lejohet lënia e disa suneteve për hir të davetit?

Nga shejhu muhadithi el alameh Muhamed Nasirudin Albani

Pyetje : Thuhet shpeshherë se thirrësi në islam nuk duhet të jetë i ashpër në lidhje me cështjet e Sunetit dhe t`u shmanget sa të mundet situatave në të cilat trajtohen cështjet e Sunetit. Ai duhet të ketë një strategji në thirrjen e tij duke qenë pothuajse i distancuar nga Suneti. A është i drejtë ky pretendim dhe a është i dobishëm në rrugën e davetit? A na lejohet ndjekja e këtij parimi? Si mund të ketë përputhje mes kësaj dhe urdhëresës për kapjen me përkushtim pas Sunetit?
Përgjigje : Padyshim, muslimanit nuk i lejohet kurrsesi që të shmanget nga  Suneti apo ta anashkalojë atë – vecanërisht nëse kemi për qëllim Sunetin me kuptimin e tij të përgjithshëm gjithëpërfshirës- , qoftë edhe në mënyrë të përkohshme. Pra, muslimani dhe vecanërisht ai që quhet thirrës, duhet të thërrasë në islam duke ditur se islami është një i tërë dhe nuk pranon të copëzohet. Duhet t`u sqarojë njerëzve cdo gjë që ka lidhje me islamin, por ngelet cështja sic thuhet në fjalën e urtë: Dituria është e shumtë për tu përfshirë e gjitha dhe jeta e njeriut është e shkurtër që të mjaftojë për arritjen e të gjithë diturisë, ndaj jepi përparësi asaj që është më shumë e rëndësishme, e pastaj atë që vjen pas saj.
Pra, thirrësi duhet të ftojë në atë që është më e rëndësishmja dhe më pas tek ajo që vjen pas saj në rëndësi.
Mirëpo, nëse bëhet fjalë që ai ndodhet në një situatë dhe sheh se dikush nga njerëzit bën një gabim, një veprim apo fjalë që kundërshton sheriatin, në cështje që nuk është nga bazat e fesë, dhe ai moment kërkon sqarim, kërkon urdhërim për të mirë dhe ndalim nga e keqja, atëherë nuk i lejohet që ta fshehë të vërtetën në emër të diplomacisë së davetit, por thërret në Sunetin përkatës që ka të bëjë me atë cështje konkrete, gjithmonë duke u disiplinuar me ajetin Kuranor: “ Thërrit në rrugën e Zotit tënd me urtësi dhe këshillë të mirë dhe polemizo me ta në mënyrën më të mirë” (Nahl 125). Pra, Allahu nuk tha thërrit në dicka dhe lër dicka tjetër, por ama e disiplinoi thirrjen me urtësinë dhe këshillën në formën më të mirë. Psh : nëse një person është duke u falur në xhami dhe më pas në krah të tij sheh një djalosh në moshën e tij të re i cili po falet duke pasur në dorë një unazë prej floriri. Dikush mund të mendojë se është nga diplomacia e thirrjes që këtij djaloshi të mos i tërhiqet vërejtja për atë shkelje, por të anashkalohet me heshtje, mirëpo më thuaj ; kur do e këshillojë atë person ndërkohë që ai mund të largohet dhe mund të mos e shohë më herë tjetër?!
Shembujt mund të jenë të shumtë dhe të larmishëm, vecanërisht nëse flasim për ata njerëz që e kanë caktuar veten të jenë thirrësa në islam, të cilëve nuk u lejohet që të thërrasin tek një pjesë e islamit dhe të lënë një pjesë tjetër, por parimi që duhet të ndjekin është : të thërrasin  në cështjen më të rëndësishme pastaj në atë që  vijon pas saj. Ky është parimi bazë i patjetërsueshëm, kurse që ai të shohë dicka gabim dhe të heshtë ndaj saj një ditë, dy, tre, katër, një muaj, dy , etj me pretendimin se kjo është nga diplomacia në davet, padyshim që dicka e tillë nuk ka ekzistuar në kohën e Profetit salallahu alejhi ue selem dhe as në kohën e selefëve.
Parimi bazë në këtë cështje nënkupton dy aspekte:
1) Aspekti i parë ka të bëjë me metodën (e këshillimit)
2) Aspekti i dytë ka të bëjë me faktin që thirrja duhet të jetë gjithëpërfshirëse e të gjitha cështjeve fetare
, gjë për të cilën kemi shumë argumente, ku më i njohuri i tyre është hadithi:
“ Kush shikon prej jush një të keqe, le ta ndryshojë me dorën e tij, e nëse nuk mundet, atëherë le ta ndryshojë me gjuhën e tij, e nëse nuk mundet, atëherë le ta ndryshojë me zemrën etij, por ky është besimi më i dobët”. Pra, ai sheh një të keqe dhe nuk arrin ta ndryshojë, atëherë kalon në nivelin e dytë : ndryshimi me fjalë, nëpërmjet këshillës me mënyrën më të mirë, ashtu sic tregohet në ajetin e mëparshëm Kuranor, e nëse as këtë nuk mundet ta bëjë atëherë e kundërshton me zemrën e tij, por ky është niveli më i dobët i besimit.  Pra, Profeti salallahu alejhi ue selem nuk tha : nëse urtësia e davetit apo diplomacia në davet, e kërkojnë që të heshtësh hesht. Jo nuk është kështu, por tha : Nëse mundesh, që do të thotë se për sa kohë që mundesh ta ndryshosh të keqen me secilën nga mënyrat, për sa kohë që kemi të bëjmë me kundërshtim të Sunetit- sic thuhet në pyetje- atëherë duhet të bëhet sqarimi i duhur këshillues dhe më pas nuk jemi më përgjegjës për vazhdimësinë.
Realisht problemi  kryesor në thirrje nuk duhet të jetë ndarja e islamit në dy pjesë: Një pjesë që duhet të thërrasim sa më shpejt në të dhe një pjesë që duhet ta lëmë për më vonë ose të mos thërrasim kurrë në të.
Nuk duhet të jetë ky preokupimi, për vetë faktin se nuk ekziston asnjë libër që e ndan islamin në islamin që duhet të thërrasim sa më shpejt dhe islamin që duhet ta lëmë për më vonë apo që të mos thërrasim kurrë në të, me pretendimin se diplomacia e thirrjes e kërkon dicka të tillë. Nuk ekziston një libër i kësaj natyre dhe as nuk mund të ekzistojë një i tillë. Ai person që pretendon dhe dëshiron ta ndajë islamin në dy pjesë të tilla, nga e nxorri këtë lloj përfundimi dhe me cfarë argumenti?!
Që një person të arrijë në këtë lloj përfundimi duhet të jetë nga dijetarët më të mëdhenj të islamit, në mënyrë që tia pranojmë këtë lloj ndarjeje. Pyetja që shtrohet është : Kush janë këta që e e kanë këtë pretendim dhe ndjekin këtë parim? Ne e dimë mirë se ata që i janë përveshur davetit dinë shumë pak nga islami i tërësishëm. Përvec kësaj, vetë ata bien në kontradiktë me këtë parim. Unë e them hapur dhe me plot gojën se ata që pretendojnë teorikisht në ndarjen e islamit në dy pjesë: një pjesë me të cilën duhet të fillohet dhe një pjesë me të cilën nuk duhet të merremi, ne e dimë mirë se vetë ata thërrasin në cështje që ndoshta s`kanë të bëjnë fare me islamin, e jo më që të jenë nga ajo pjesa e parë  e rëndësishme e islamit. Rreth kësaj kemi folur shpesh herë, ndaj le ta mbyllim me kaq sa thamë, besoj duke qenë e mjaftueshme. Lëvdatat i përkasin Allahut, Zotit të botëve.

Marrë nga kaseta me titull “Thirrja selefije”

Përktheu: Shuajb Rexha