Namazi i taravisë mes sasisë dhe cilësisë.

Namazi i taravisë mes sasisë dhe cilësisë.

“Një gjë që duhet të kenë parasysh imamllarët gjatë taravive është që të përpiqen që namazi të jetë me frikërespekt, duke plotësuar shtyllat e namazit dhe detyrimet (uaxhibatet) e tij, prej të cilave është edhe qetësimi në namaz (mosngutja). Nxitimi i madh që nuk të lejon qetësimin në veprimet e namazit është i qortuar, dhe për këtë imami mund të marrë edhe gjynahe për shkak të atyre që janë pas tij dhe duan të falen me frikërespekt dhe qetësi…. Nuk është kusht që të këndojë gjatë në namaz, por kushtet e namazit duhet t’i bëjë të plota: duhet t’i plotësojë rukutë dhe sexhdet, me frikërespekt dhe qetësi.
Prandaj për sa i përket këndimit të Kuranit në namaz Allahu i Lartësuar e ka lehtësuar këtë çështje duke thënë: “Me të vërtetë Zoti yt e di se ti ngrihesh më pak se dy të tretat e natës, gjysmën e saj, një të tretën e saj e po ashtu edhe një grup prej atyre që janë me ty (sahabët) – deri te fjala e Tij: Prandaj lexoni sa të keni mundësi prej Kuranit (në namaz)” (Muzzemmil: 20) Por plotësimi i rukusë dhe sexhdes dhe frikërespektit e qetësimit gjatë namazit është diçka e kërkuar. Ndërsa këndimi i gjatë i Kuranit dhe lënia mangët e pjesëve të tjera të namazit, ruku dhe sexhde shumë të shkurtra, kjo është në kundërshtim me sunetin…

Profeti – sal lall llahu alejhi ue sel lem – nga fundi i jetës së tij kur u rëndua, falte 7 apo 9 rekate, 11 apo 13, në varësi të gjallërisë që kishte, duke zbatuar fjalën e Allahut të Lartësuar: “Këndoni prej tij sa të mundeni” dhe qëndrimin në këmbë (kijamin), rukunë dhe sexhden i bënte afërsisht të ngjashme në gjatësi, siç ka ardhur te “Dy të saktët”, dmth falte një namaz të bukur (të plotë) dhe të gjatë.

Është e njohur se adhurimi i kërkuar nuk është ai i shumti (sh.p.: siç thotë populli: ‘Shumë e për lumë’). Dmth nuk ka ardhur argument në Kuran e as në Sunet që tregon se adhurimi i kërkuar është ai i shumti (në sasi), adhurimi i kërkuar dhe i cili është fusha e sprovimit është ai i përsosuri. Thotë i Lartësuari: “Që t’iu sprovojë se cili prej jush bën vepra më të mira” (Mulk: 2) Ajo që kërkohet është përsosja e veprës, dhe ajo është : vepra e sinqertë për hir të Allahut, dhe e saktë: e ngjashme me veprën e Profetit – sal lall llahu alejhi ue sel lem.

Prandaj le të bëjë kujdes imami e të mos nxitojë në namazin e tij. Të bëjë kujdes e të mos falet shpejt, një namaz ku nuk ka frikërespekt, e as qetësim, aq sa disa prej namazfalësve ankohen dhe thonë: ‘Namaz ishte ky!?’ Sepse ata nuk ndjejnë frikërespekt në të, e as nuk arrijnë të bëjnë dua, dhe të qajnë hallet me Allahun, të shfaqen përpara flladeve hyjnore me shpresë se ato do t’i përfshijnë, dhe do tu pranohen lutjet.
Dikur njerëzit kur ishin në sexhde, dëgjoje rënkimet dhe të qarët e tyre, dhe shtohej frika e tyre prej Allahut të Lartmadhëruar, sepse NAMAZI ISHTE NAMAZ! Kishte në të frikërespekt, qetësim, namaz i gjatë. Ndërsa ai namaz që nuk shkon më shumë se 15 – 20 minuta, ky është çukitje e korbit, dhe s’ka dyshim që është i qortuar, dhe imami nëse tregohet neglizhent në këtë pikë ndoshta merr gjynahe! Por ka disa raste ku rethanat të detyrojnë që të falësh namaz të lehtësuar, por kjo duhet të bëhet duke shkurtuar këndimin e Kuranit, ndërsa rukuja, sexhdja dhe qëndrimi mes tyre, duhet të shoqërohet me qetësi, prezencë të zemrës dhe frikërespekt kundrejt Allahut të Lartësuar”

Nga ligjërata: “Mexhliset e diturisë në Ramazan” nga ministri i fesë, shejkh Salih Al esh Shejkh, Allahu e ruajtë!