Historia e Sabig bin Aselit me Umer bin Hattabin

📜 Historia e Sabig bin Aselit me Umer bin Hattabin (radiAllahu anhu)

Nga Sulejman bin Jesar: Një burrë nga fisi Beni Temim, me emrin Sabig bin Asel, shkoi në Medinë dhe kishte me vete disa libra. Ai filloi të pyeste për pjesët e paqarta të Kuranit. Kjo gjë arriti te Umeri, Allahu qoftë i kënaqur me të, i cili e thirri atë ndërkohë që kishtë tharë disa shkopinj hurmash për të. Kur Sabigu hyri te Umeri, ai e pyeti: “Kush je ti?” Ai u përgjigj: “Unë jam robi i Allahut Sabigu.” Umeri i tha: “Edhe unë jam robi i Allahut Umeri.” Pastaj Umeri filloi ta godiste me ato shkopinj, derisa e lëndoi dhe filloi ti rridhte gjak nga fytyra. Sabigu tha: “Mjaft, o prijësi i besimtarëve, se për Zotin, ajo që ndieja në kokë më kaloi”

📚 E përcjell Darimiu (1/252, nën numrin 146), dhe Axhuri në librin “Sheriati” (1/483, nën numrin 153), (5/2556, nën numrin 2065), dhe Lalekai (4/702, nën numrin 1137-1138). Husejn el Esed në shqyrtimin e “Sunenit” të Darimit ka thënë: “Transmetuesit janë të besueshëm, por ka ndërprerje, sepse Sulejman bin Jesari nuk e ka takuar Umer ibn Hattabin” por historia është e njohur, dhe përforcohet nga transmetimi i Nafiut’, meula Abdullah bin Umer, që është hasen li gajrihi.

✍ Nafiu Meula Abdullah bin Umer teegon:

“Sabigu, një irakian, filloi të pyeste për gjëra të paqarta nga Kurani mes ushtarëve myslimanëve derisa arriti në Egjipt. Amër ibn el-As, Allahu qoftë i kënaqur me të, e dërgoi atë te Umeri, Allahu qoftë i kënaqur me të. Kur erdhi i dërguari me letrën dhe Umeri e lexoi, pyeti: ‘Ku është ai?’ Ata i thanë: ‘Në kamp.’ Umeri tha: ‘Shikoni se mos ka ikur, që të mos ju godas me ndëshkim të rëndë.’ Atë e sollën para Umerit dhe ai i tha: ‘Ti po pyet për gjëra të reja?’ Umeri kishte përgatitur për të disa shkopinj hurmash dhe e goditi me to derisa ia gjakosi shpinën. Pastaj e la derisa u shërua dhe e thirri përsëri.

Sabigu i tha: ‘Nëse dëshiron të më vrasësh, më vrit në mënyrë të bukur, por nëse dëshiron të më shërosh, për Zotin, jam shëruar.’ Umeri i dha leje të kthehej në vendin e tij dhe i shkroi Ebu Musa el-Eshariut, Allahu qoftë i kënaqur me të, që askush nga myslimanët të mos e shoqëronte atë. Kjo gjë e rëndoi shumë atë. Ebu Musa i shkroi Umerit se pendimi i tij ishte i mirë, dhe Umeri i lejoi ata që të shoqëroheshin me të.

✍ Në një transmetim të Ibn Vedahut: “Umeri tha: ‘Po kërkon diçka të re?'”. “Ebu Musa i shkroi Umer ibn Hattabit se gjendja e tij ishte e mirë, dhe Umeri i shkroi që ti lejonte njerëzit ta shoqëronin atë” (E transmeton Darimiu në “Sunen” (1/254, nën numrin 150), dhe Ibn Vedahu në ” El Bidah” (2/111, nën numrin 148).

🔸 Kjo histori ka përfitime; ndër to:

Axhuri ka thënë: “Umeri nuk e rrahu atë sepse pyeti për interpretimin e disa ajeteve të Kuranit, por sepse kishte dëgjuar se ai pyeste për gjëra të paqarta të Kuranit dhe e dinte se atij i pëlqente vetja dhe kishte lënë atë që nuk kishte dobi për gjëra të tilla. Ai e dinte se kërkimi i dijes rreth hallallit dhe haramit ishin më të rëndësishme për të, dhe kërkimi i dijes për sunnetet e Profetit, paqja qoftë mbi të, ishte më i rëndësishëm. Kur e kuptoi se ai ishte i angazhuar me atë që nuk kishte dobi, Umeri u lut që Zoti t’i japë mundësi ndaj tij dhe ta ndëshkojë atë për të paralajmëruar edhe të tjerët.”

Umeri tha: “Do të ketë njerëz që do të debatojnë me ju për gjërat e paqarta të Kuranit, prandaj kapuni për sunnetet, sepse pasuesit e sunneteve janë më të dijshëm për Librin e Allahut”

✍ El Axhuri në librin “Sheriati” 5/2554-2555).

Përktheu: Fatjon Isufi

Dosje: Edukimi, Edukimi i suksesshëm