Shpjegimi i Librit të Teuhidit – 3

Fjala e Allahut të Lartësuar:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ

“Me të vërtetë Ne kemi dërguar në çdo popull Profetë të cilët i kanë ftuar njerëzit të adhurojnë vetëm Allahun dhe t’i largohen adhurimit të Tagutit.”

En Nahl: 36

dërguar: të dërguar, Profetë.

çdo popull: çdo bashkësi njerëzish, çdo gjeneratë, çdo shekull.

të adhurojnë vetëm Allahun: t’a njësojnë Atë në adhurim.

t’i largohen: t’a lënë, të heqin dorë, t’a braktisin.

Tagut: rrjedh nga fjala ‘Tughjan’ e cila ka kuptimin tejkalim i kufinjve. Çdokush i cili adhurohet përveç Allahut dhe është dakort të adhurohet, quhet Tagut.

۞۞۞

Kuptimi i përgjithshëm i ajetit:

Me të vërtetë që Allahu i pa të meta na tregon se ka dërguar në çdo bashkësi dhe brez njerëzish Profet, i cili i ftonte në adhurimin e vetëm ndaj Allahut dhe lënien e adhurimit të dikujt tjetër përveç Allahut. Allahu dërgoi vazhdimisht profetë tek njerëzit që në momentin që ndodhi shirku (adhurimi i të tjerëve krahas Allahut) në kohën e Nuhut, deri kur e ndali dhe i vendosi vulën profetësisë me dërgimin e Muhamedit ﷺ.

۞۞۞

Arsyeja e vendosjes së këtij ajeti në këtë kapitull:

Thirrja në Teuhid dhe ndalimi nga Shirku ishte misioni dhe detyra e të gjithë Profetëve dhe ndjekësve të tyre.

۞۞۞

Dobitë e përfituara nga ajeti:

1 – Urtësia e dërgimit të Profetëve është thirrja në Teuhid dhe ndalimi nga Shirku.

2 – Feja e Profetëve është një: Dedikimi i plotë i të gjitha adhurimeve vetëm Allahut dhe lënia e shirkut. Kjo ishte feja e tyre edhe pse ligjet dhe dispozitat ndryshonin nga njëri tek tjetri.

3 – Profetësia përfshiu të gjithë popujt dhe ngriti argumentin mbi të gjitha krijesat (njerëzit dhe xhinët).

4 – Rëndësia madhështore e Teuhidit. Ai ishte detyrë dhe obligim për të gjithë popujt.

5 – Në këtë ajet ashtu si në fjalën ‘la ilahe il-lAllah’ ka mohim të adhurimit ndaj të tjerëve përveç Allahut, dhe pohim e aprovim të adhurimit për Allahun. Ky ajet vërteton se Teuhidi nuk realizohet ndryshe veçse me këto të dyja, dhe se mohimi plotësisht nga çdokush i meritës për t’u adhuruar nuk është Teuhid. Ashtu edhe aprovimi ndaj çdokujt i meritës për t’u adhuruar nuk është Teuhid.